Од секогаш сме знаеле дека повеќето луѓе ја користат десната рака, но ретко сме се запрашале зошто токму десната страна станала доминантна. Едно ново истражување открива дека одговорот на ова прашање се крие во нашите нозе и во мозокот.
Имено, кога нашите предци почнале да се движат исправено, рацете се ослободиле од товарот на движењето и станале алатка за создавање, комуникација и преживување. Во исто време мозокот почнал да расте и да се специјализира, а со тоа се зацврстила латерализацијата – преферирањето на една страна на телото.

Истражувачите од Оксфорд споредиле повеќе од четириесет видови примати и откриле дека само кај луѓето постои толку силна доминација на десната рака. Кај мајмуните и човеколиките мајмуни нема јасна поделба, тие речиси подеднакво ги користат и десната и левата рака без изразена предност. Но, кај хоминидите приказната е поинаква. Раните видови како Ardipithecus и Australopithecus покажувале само блага наклонетост кон десната страна, слично на денешните големи мајмуни. Со Homo erectus и неандерталците десноракоста станала сè поизразена, а кај Homo sapiens речиси универзална.
Интересен исклучок се „хобитите“ од Индонезија, Homo floresiensis, кои имале мал мозок и тело прилагодено за качување, па не ја следеле истата траекторија. Тоа покажува дека не е доволна само еволуцијата на одењето, туку и големината и комплексноста на мозокот играат пресудна улога.
Истражувањето укажува на две клучни фази во нашата еволуција. Првата е исправеното одење, кое ги ослободило рацете за алатки и гестови. Втората е развојот на голем мозок, кој ја зацврстил доминацијата на десната страна. Таа комбинација создала уникатна човечка карактеристика што не се среќава кај другите примати.
Научниците сега сакаат да откријат како културата ја засилила оваа тенденција и зошто сепак постојат луѓе што се левораки. Прашањето останува отворено: дали левораките имаат посебна еволутивна улога и дали други животни покажуваат слични модели поврзани со нозете и мозокот.
Сево ова укажува дека нашата десноракост не е случајност, туку резултат на длабоки еволутивни промени што започнале со чекорот на две нозе и продолжиле со растот на мозокот. Таа приказна е сведоштво за тоа како телото и умот заедно ја обликувале нашата посебност како луѓе.
Повеќе за еволуцијата на човекот можете да прочитате во:
• Еволуцијата на човекот на виделина | Емитер
• "Хобитите" отворија војна меѓу археолозите | Емитер
• Фродо се врати во фамилијата хоминиди | Емитер
• Бебето на Луси | Емитер
• Збогување со алката која недостасуваше во еволуцијата на човекот | Емитер
• Дарвиновите јубилеи | Емитер
• Чудниот човеколик фосил Australopithecus sediba | Емитер
• Фосилот Dmanisi 5 ја ревидира систематизацијата на најраните човекови видови | Емитер
• Откриен нов вид на древен хоминид | Емитер
• Најстариот фосилен наод на хомо сапиенс | Емитер
• Хомо еректус бил вистински сештојад-опортунист | Емитер
• Откриени остатоци од најстарата досега позната градба од дрво | Емитер