Квалитетот на видеото е клучен за тоа како според содржината на прикажаното ќе го перцепираме визуелниот свет околу нас. Од првите аналогни до денешните дигитални системи, секогаш постоела потреба да се мери и подобрува јасноста и верноста на сигналот. Денес тоа се прави со објективни модели – математички алатки што ја приближуваат човечката перцепција – или со субјективни проценки од гледачите. Моделите можат да користат проценка на квалитетот со целосна референца, делумна или воопшто без упоредување со оригиналната содржина, а артефактите како замаглување, треперење или шум се најчести показатели за деградација. Разбирањето и контролата на овие фактори е суштинска задача за модерната видео технологија.