Преку циклусoт „Кон здравствен устав“ се обидувам да ги поставам принципите врз кои би требало долгорочно да почива нашиот здравствен систем. Тоа се принципи кои мора да ги надживеат владините мандати и здравствените политики. По Преамбулата и првите два члена, стигнавме до можеби најважниот, трет принцип: местото на човекот во здравствениот систем. „Здравствен устав“ не е исто што и „Стратегија за здравство“! Тие треба да бидат два одвоени, но комплементарни документи. „Здравствениот устав“ треба да ги утврди трајните принципи и вредности на здравствениот систем. ,,Стратегијата”, пак, би кажувала како тие принципи ќе се претворат во конкретни цели, приоритети, мерки и рокови во одреден (најчесто десетгодишен) период.