Токму таков случај неодамна се појави на суд во Франција. Во кривична истрага, истражителите пронашле ДНК трага што упатувала на еден од двајца браќа – идентични близнаци. Проблемот е што класичната форензичка ДНК анализа не може да направи разлика меѓу нив, бидејќи тие потекнуваат од иста оплодена јајце-клетка и имаат речиси идентичен генетски код.

Идентичните (монозиготни) близнаци настануваат кога ембрионот се разделува во рана фаза од развојот. Обата ембриона потоа се развиваат од истиот генетски материјал, што значи дека нивната ДНК е практично идентична. Токму затоа стандардните форензички тестови, кои анализираат специфични делови од геномот, не можат да утврдат кој од двајцата оставил трага на местото на злосторството.

За криминалните истраги ова може да биде сериозен проблем. Ако постои ДНК доказ, но тој се совпаѓа со двајца луѓе со идентичен геном, обвинителството мора да се потпре на други видови докази – сведоштва, камери, алиби или други форензички траги.

Но, иако идентичните близнаци делат речиси иста ДНК, тие не се совршено исти. Со текот на времето, во клетките се појавуваат мали мутации, случајни промени во генетскиот код. Овие мутации можат да настанат уште во раниот ембрионален развој или подоцна во животот. Современите техники за ултра-длабоко геномско секвенционирање можат да ги откријат токму овие исклучително ретки генетски разлики. Со анализирање на милијарди базни парови од ДНК, научниците понекогаш успеваат да пронајдат неколку мутации што се присутни кај едниот близнак, но не и кај другиот.

Такви методи веќе се користени во неколку форензички случаи, особено при истраги за татковство и криминални дела. Но, тие се сложени, скапи и бараат огромна количина генетски податоци, па засега не се дел од стандардната судска практика.

Покрај мутациите, научниците разгледуваат и други потенцијални разлики помеѓу близнаците. Една од најинтересните области е епигенетиката, која ги разгледува хемиските промени во ДНК коишто влијаат на активноста на гените без да ја менуваат самата генетска секвенца. Имено, факторите како животна средина, исхрана, стрес или болести можат со текот на времето да создадат различни епигенетски „потписи“ кај близнаците. Токму тие разлики би можеле да се искористат како нов вид биолошка трага во форензиката.

Сепак, научниците предупредуваат дека овие методи сè уште се во развој. За да се користат во судница, потребни се дополнителни истражувања и јасни стандарди што ќе гарантираат сигурност и точност.

Случаите со идентични близнаци го поставуваат и прашањето како правниот систем треба да се справува со генетските докази. ДНК анализата често се смета за речиси непобитен доказ, но ваквите ситуации покажуваат дека дури и најпрецизната технологија има ограничувања.

Во иднина, напредните геномски техники мошне извесно ќе овозможат појасно разликување на близнаците. Но, истовремено тие отвораат и нови етички и правни прашања – од приватноста на генетските податоци до тоа како судовите ќе ги толкуваат овие сложени научни анализи. Едно е сигурно, иако ДНК револуционизираше многу истраги, понекогаш дури и генетиката има свои „слепи точки“. А токму тие предизвици ја туркаат науката кон нови, уште попрецизни методи за разбирање на човековиот геном.